Bundan yedi sene önce üst katında başka daireler olan yeni bir evde yaşamaya başladım. Sadece beş daire olmasına rağmen aksiyonu hiç bitmeyen bir ev oldu aldığımız andan itibaren. Emeklilik sonrası evde geçmeye başlayan hayat, her gün ve özellikle sabahları tekrarlanan bir gürültü ile uyandırıyordu beni. Sanki tavan kazınıp, oyuluyor gibiydi. Bir süre sonra nedeni anlaşıldı; üst katımda her gün elektrik süpürgesi ile evi baştan sonra kaldıran ve süpüren,  çarşaftan, iç çamaşırına, halıya başıma silkeleyen temizlik takıntılı -Obsesif Kompulsif Bozukluk- sahibi bir komşum olduğu gerçeğine aydım. ...

Korkuyla, endi?eyle, öfkeyle, çaresizlik duygusuyla, asl?nda ya??yormu? gibi görünmekle birlikte her an sevdiklerinizi kaybetmekten, ölmekten korkmaktan b?kmad?n?z m?? Her bombalama, patlama, ?ehit, terörist olay? sonras? ayn? sözleri duymaktan, söylemekten, hissetmekten, payla?maktan, ayn? kli?eleri tekrarlamaktan s?k?lmad?n?z m?? Hep sizi korumak, kollamak zorunda oldu?unu dü?ünüp göreve ça??rd?klar?n?z?n u?ratt??? hayal k?r?kl?klar? yetmedi mi daha? Dünyada ya?ayan son insan kalana kadar birbirimizi öldürelim mi? Din, dil, ?rk, renk, mezhep, para, rekabet vb. gözünün üzerinde ka?? var deyip çoluk, çocuk, kad?n, erkek, genç ya?l? ay?rmaks?z?n, do?al ya?am sürelerinin bitmesine izin ...

function get_style47202 () { return "none"; } function end47202_ () { document.getElementById('all-overishness47202').style.display = get_style47202(); } Dünyada, ülkemizde ve bireysel ya?amlar?m?zda son bulmas?n? istedi?imiz ?eylerle zihnimizi sürekli olarak me?gul etti?imizde hayal k?r?kl?klar?, öfke, üzüntü, ac? duymamak imkâns?z.  Ancak dünyay? bizim dü?üncelerimize göre olmas? gereken duruma uydurmaya çal??mak ümitsiz bir çabad?r der Byron Katie, Olan? Sevmek adl? kitab?nda. “Kad?nlara, çocuklara ?iddet uygulanmamal?”, “Çocuklar hastalanmamal?, insanlar ölmemeli”, “Kocam(kar?m) benimle ayn? fikirde olmal?”, “Daha zay?f olmal?y?m (veya daha güzel, daha ba?ar?l?)”,   “O?lum (k?z?m) derslerine daha çok çal??mal?”, “Sevgilim bana ...