İPLİKLERİ PAZARA ÇIKARMA ZAMANI Herkes birbirine yeni UYANIŞ, FARKINDALIK, AYDINLANMA adına ne dersen de kitaplar, eğitimler, uzmanlar öneriyor. Sosyal medyaya baksan, herkes guru, üstat, hoca… Kimisi gözünün içine baka baka senin sözlerini kopyalayıp kendi yazmış gibi ismini zikretmeden paylaşıyor. Kimi lütfedip ALINTI diyor. Alıntı yaptığı kimsenin onu gördüğünü ancak nezaketi nedeniyle yüzüne vurmadığını bilmeden. Kimi hiç araştırıp soruşturmadan, eşe dosta, akrabaya, eski- yeni sevgiliye sitem için beğendiği bir yazıyı paylaşıyor ama altında aslında yazarı olmasa da bilindik, tanınmış bir isim var. Bir de daha yakın ...

Nasıl yani? Sağlıklı beslenme, sigara kullanmama, fiziksel aktivite, düzenli uyku vs. gibi her konuda uzmanların önerdiği ne varsa uygulamama rağmen bu yaşam alışkanlıklarım nasıl kötü olabilir ki? Dediğinizi duyar gibiyim. Kabul etmesi kolay değil biliyorum, ama ustalar der ki; Farkında olmadan yaptığın ne varsa kötüdür! Her gün aynı yoldan gidişlerimiz-dönüşlerimiz. Yüzlerce metre yürüyüp de etrafı hiç görmeyişlerimiz. Kulpu kırılmış fincanı, o eskimiş ya da içine giremediğimiz giysiyi atmaya kıyamayışımız. Anılara bağlanışımız. Geçmişin hatırına geleceği katledişimiz. Son kullanma tarihi geçmiş ilişkilere yapışmalarımız. Varlığı acı verenlerin yokluğunun ...

“Neden bu ülkede, bu ailede doğdum, neden kadın olarak veya neden erkek olarak doğdum, neden fakir olarak doğdum, ya da sağlıksız olarak?” Bensiz bir dünya nasıl olurdu? Ailem, arkadaşlarım, sevdiklerim, hatta nefret edenler ya da benim ettiklerim.  Görünmez olup onları izliyor olsaydım eğer, yokluğum nasıl hissedilirdi? Ne zaman başlıyoruz bu soruları sormaya? Hani sınava hazırlanman gerekiyordur ama sen bin bir meşguliyet bulup kendini oyalıyorsundur. İçten içe seni rahatsız eden sorumluluk, suçluluk hissin vardır. Yapman gereken ama henüz yapmadıklarının varlığı seni huzursuz etmektedir. Kendimizi sorgulamak için ...

Ölmekten Korkuyoruz! Onu görmek, hakkında konuşmak istemiyoruz. Doğduğumuz andan itibaren dünya zamanı ile ne kadar sürerse sürsün, belki 5, belki 25, belki 75 yıl, bir gün ölüm ile bu bedenden özgürleşeceğimiz kesin olmasına rağmen kabullenemiyoruz. Daha küçük bir çocukken “bunu yersem öler miyim?” diye başlayan ölüm hakkındaki merakım -ya da korkum diyelim-, Üniversite sonrası Kanser ile ilgili çalışmalarımda iyice artmıştı. Belki de bu yüzden ruhsal ve bilimsel çalışmalarda hep ölümü anlamaya çalıştım. Peki, neden ölüm hakikati ile savaşıyoruz? Bir yaşam amacım var mı? Olmalı mı? ...

SEVG?L?YE AÇIK MEKTUP Merhaba sevgili, Seninle uzun zamand?r birlikteyiz. Daha do?rusu bazen var bazen yok bir ili?kimiz var. Bazen seni çok takdir ediyor, sayg? duyuyor ve seviyorum.  Özellikle bana ne kadar de?er verdi?in, sayg? duydu?unu, ya?am?nda ne kadar önemli oldu?umu söyledi?in zamanlarda. Bazen de beni o kadar k?zd?r?yorsun, ac? veriyorsun ki, bütün kusurlar?n? listeliyor ve bundan ötürü seni sevmemeye karar veriyorum. Ne var ki o kadar da benimlesin ki her an?mda, senden kurtulmam da mümkün görünmüyor. Bu bir ba??ml?l?k gibi, daha çok haz almak için ...